Kujawiak

Kujawiak jest tańcem, jak sama nazwa wskazuje, wywodzącym się z regionu Kujaw. Towarzyszy mu odmiennie niż w krakowiaku muzyka spokojna, nastrojowa, jednakowoż zawierająca w sobie pewną dozę energii. Powtarzają się w niej motywy rytmiczne co powoduje monotonność tego tańca. Jest tańczony w takcie ¾ w tempie średnim lub wolnym.

Utwory towarzyszące mu zbliżają go muzycznie jak też rytmicznie do mazura. Kujawiak to taniec wykorzystujący płynne, sprężyste, zdecydowane i momentami również dynamiczne ruchy. Do kompozytorów kujawiaków należą Fryderyk Chopin oraz Henryk Wieniawski. Został on rozpowszechniony na początku XIX wieku, kiedy to zaczęto oficjalnie używać nazwy kujawiak oraz powstał pierwszy zapis muzyczny do tej formy tanecznej.

Podobnie jak większość polskich tańców ludowych, początkowo miał różne formy, kultywowane w zależności od regionu a dopiero w późniejszym czasie zyskał oficjalną formę jak też nazwę. W swoim narodowym wzorcu przejawia elementy mazura jak też oberka.

Melodie komponowane do kujawiaków występują najczęściej w tonacji molowej co sprawia, że są to utwory nieco smętne, smutne czy nostalgiczne. Jednak jest to jego cecha charakterystyczna i nieodzowna. Największą popularnością kujawiak cieszył się na przełomie XIX i XX wieku. Jest on tańczony w formie koła, do którego nikt nie wchodzi. Tańcząc po okręgu zmienia się tylko kierunek wirowania. Wszystkie ruchy muszą być płynne i harmonijne.

Był to taniec najczęściej wykonywany na weselach i uznawany jest za taniec miłosny oraz zalotny. Dawał on możliwość emocjonalnego wyrażania romantyzmu. Zwykle rozpoczynany jest w formie chodzonej, powolnej a następnie tancerze przechodzą w nieco szybszy rytm wykonując obroty. Często mówi się, że ta druga część jest właściwym kujawiakiem.

Ważnym jest to, że pary tańczą w okręgu nie wykonując skłonów ani nie kołysząc się, natomiast obracają się jednostajnie. Kroki kujawiaka to przede wszystkim chód, przytupywania i wspomniane obroty. Wszystko odbywa się w powolnym i jednakowym tempie co daje wrażenie bardzo lirycznego i stonowanego tańca. Cechą typowego ludowego kujawiaka wykonywanego na wsiach jest stopniowe przechodzenie od tempa wolnego do coraz szybszego. Często po nim następuje oberek.